ترنم سفر

فردوسی بزرگ و بی همتای ایران زمین، در ستایش خاک پدری و مادری اش،ایران بزرگ و جاوید،اینگونه می سراید:

سیاوش منم نه از پریزادگان                  از ایرانم از شهر آزادگان

 که ایران بهشت است یا بوستان          همی بوی مشک آید از بوستان

 سپندارمذ پاسبان تو ( ایران ) باد          ز خرداد روشن روان تو باد

 ندانی که ایران نشست من است        جهان سر به زیر دست من است

هنر نزد ایرانیان است و بس                  ندادند شیر ژیان را به کس

 همه یکدلانند و یزدان شناس               به نیکی ندارند از بد هراس

 دریغ است که ایران ویران شود             کنام شیران و پلنگان شود

همه جای جنگی سواران بدی             نشستن گه شهریاران بدی

 چو ایران نباشد تن من مباد                بر این بوم و بر زنده یک تن مباد

همه روی یکسر به جنگ آوریم             جهان بر بد اندیش تنگ آوریم

 ز بهر بر و بوم و پیوند خویش                زن و کودک وخرد و فرزند خویش

همه سر به تن کشتن دهیم               از آن به که کشور به دشمن دهیم

نظرات ()

 

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

نظرات ()

خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل این سقوط ناگذیر
آسمان بی هدف، بادهای بی طرف
ابرهای سربه راه، بیدهای سربه زیر
ای نظاره شگفت ای نگاه ناگهان
ای هماره در نظر ای هنوز بی نظیر
آیه آیه ات صریح سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر
مثل شعر ناگهان مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی، اجتناب ناپذیر
ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم با تو در همین مسیر
از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دیر
این تویی در آن طرف پشت میله ها رها
این منم در این طرف پشت میله ها اسیر
دست خسته مرا مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر، خسته ام از این کویر

قیصر امین پور

نظرات ()

در میان کوه های سر به آسمان کشیده لرستان ، عشایر بختیاری در حوالی الیگودرز و ازنا زندگی می کنند و زندگی روایتی دیگر دارد. تا آنگاه که مجلس عروسی به پا شود و سرور جشن و پایکوبی ، سوارکاری و تیر اندازی نیز بتوانند به عنوان رسوم کهن این مردمان عرض اندام کنند . اما این بدان معنا نیست که عادتهای شهر نشینی در جمع این مردمان رسوخ نکند.
 

نظرات ()

جمعه مصادف با روز ولادت هشتمین اختر تابناک ولایت

یک روز پاییز ( آبانماه ) توی کوچه باغ های کوهپایه کلون و لیلستان زیر نم نم بارون زده درختا ها ، بوی  زیبای پیچیده برگهای گردو ، صدای شرشر آب توی جویبارکنار امامزداه مه آخر وقت روز اونجا

صدای دخترکم که با  همبازی کنار امامزده  ، آرامش و هوای تازه دور از شهر  همه همه سعی می کردند روز خاطرانگیز برای ماباشند .

زیر نم نم بارون  زیر درختان گردو ، دنبال گردو گشتن و سیب های پای دختر جمع کردن ، آلبالو و آلو وحشی ، زالزالک خوردن  با دوستان قدیمی و صمیمی  و همبازی دنبال هم کردن و خاطرات جوانی تعریف کردن  و یاد سفر کرده ها به یاد آوردن و آه  ..... چه روزی بود .

الان که این می نویسم کنار پنجره و کمی خستگی دیروز دارم در دستم لیوان چای داغ  در محل کارم هستم .

نظرات ()

امروز در این فکر بودم که بتوانم کمی از زیباهای سفر تبریز برای دوستان مجازی بگویم سفری بود تکراری که  برای دیدن اقوام ، بارها و بارها این شهر را  دیده بودم ولی این سری انگار همه چیز همخوانی و همنوازی خاصی داشت .

تبریز پر از شور و شوق بود بازارهای پر رونق و مردمانش پر از حرارت از دیروز از تمام اقوام ایران به این شهر آمده بودند در این میان تنها چیزی که برایم تعجب بود گفتار فارسی بیشتر از قبل رواج داشت اقوام ایرانی کرد ، فارس ، لر ، ترکمن ، عرب ، خراسانی ، تاجیک و افغانی با آذری زبان ها چنان فارسی صحبت می کردند و آنان در پاسخ با لهجه شیرینی فارسی  میگفتند در این میان  دیدن مه رویان تبریز در کنار زیباهای شهر محیط خنک و آرام و با صفا با مردمان خونگرم و خودجوش ، خوردنی های بسیار لذیذ و شیرینی ها و حلوی های همچون عسل کام هر ایرانی و فارسی زبان را لذت می بخشید و لذتش را به یادگار می گذاشت .

عمارت ائل گلی ، مقبره شعرا ، عمارت شهرداری با ساعت قدیمی اش ، خانه مشروط با مسجمه ستار خان و توپ هایش ، رونق بازارهای لبنیات ، کفش و ...

نظرات ()

نوشته و تصاویر زیبا از آقای امین آزاد

پنچ شنبه در اوج کار صفحه بندی با یکی از دوستام رفتم جشن سده برای عکاسی برام جالب بود

وقتی داشتیم می رفتیم یک حالت عجیب داشتم البته بیشتر یک حالت کنجکاوی گنگ بود چون تا حالا وارد چنین جمعی نشده بودم

حسش شاید مثل رفتن به معبد هندوها بود وارد شدیم جمعیت زیادی در یکی از دبیرستان های متعلق به این اقلیت جمع شده بودن به سختی و به زور خودمو از لابلای جمعیت به جلو رسوندم بچه ها داشتن سرود می خوندن سرودها یی درباره سرافرازی قوم ایرانی

بعدش یک مجری رو سن رفت و گفت ماها سفیران حفظ تمدن ایران باستان هستیم

و پس از اون گروهی از کودکان خردسال اومدن رو سن و شروع به رقص کردن ملت هم با شادی عجیبی دست می زدن انگار از یک زندان بیرون اومدن

جالب بود در این زمان وقتی داشتم عکس می گرفتم

دیدم انگار تنها عکاسی هستم که اونم داره برای دل خودش عکس میگره عکاس های خبری ایران که انگار دچار خود سانسوری شدید هستند هیچ عکسی نمی گرفتم از صدا سیما هم گروه های خارجیش اومده بودن و تنها گروه شبکه داخلی گروه در شهر بود انگار چیزی که پخشش برای مردم خارج ایران نشانه آزاد بودن مردم ایرانه پخشش در داخل ایران مردمو دچار سستی می کنه و حرامه

دقیقا یاد سیستم خبر رسانی کشورهای بلوک شرق افتادم در جهت خط دادن به سیر فکری انبوه جامعه

جایی که تنها تک صدا حق انتشار داره

اما باور کنید من که رفتم اونجا زرتشی نشدم حتی به اعتقادم در زمینه پیشرفته بودن دین اسلام البته دین واقعی اسلام که آزادی نوع بشرو قبول داره راسخ تر شدم و در همین حال افتخار کردم ایرانی ها در سه هزار سال قبل دینی داشتن که طرفدار یکتاپرستی بوده و پندا، گفتار و رفتار نیکو تبلیغ می کرده دین ساده ای که خیلی با طبیعت و محیط پیرامونی خودش دوست بوده

با اینکه به اعتقاد و آزادی دینی همه اعتقاد دارم اما به نظرم دین اسلام دین کامل تریه

اما می دونید یک چیزی منو آزار داد اونجا وقتی که تو چشم هم وطن های زرتشتیم نگاه می کردم انگار یک حس غم عجیب بهم منتقل می شد

اونا امکاناتشون کم بود با اینکه پرچم دار تمدن ایران بودن مجبور بودن مراسم خودشونو در یک دبیرستان با امکانات کم جشن بگیرن از یک طرف دیگه هم بحثی درونی داخلم شکل گرفته بود انگار یکی داخلم می گفت بیچاره این بچه های معصوم چرا زرتشتین در آخر بد بخت می شن .... و یک طرف دیگه داخلم می گفت تو مگه خدا هستی خدا خودش می دونه چه میدونی شاید اینا چون بنده بهتری هستن می رن بهشت و تو بری جهنم

مراسم رقص که تموم شد البته بچه ها می رقصیدن

چون به دلیل قوانین حاکم بزرگ ها در مجامع عمومی حق رقص ،جشن و پایکوبیو ندارن

در ادامه با کمال تعجب دیدم مراسم باستانی با مظاهر مدرن مخلوط شده بله گیتار و بعدشم یک تئاتر با رقص های غربی انگار داشت نشون می داد شکافی که بین نسل ها ایجاد شده داره هر روز بیشتر میشه شایدم این گروهم مثل ژاپنی ها دارن فرهنگ خارجیو با فرهنگ داخلیشون تلفیق می کنند

شدتت حرارت اولش خیلی زیاد بود جوری که یکی از دوستان به شوخی گ/span>

در ادامه چند جوان سه پسر و دو دختر رفتن روی صحنه مردی که مثلا فکر کنم شبیه شاهان ساسانی بود

با خواندن دعایی مبنی بر پایندگی ایران و در ضمن دعا برای اتحاد و سربلندی مردم ایران در هر آینی که هستن آتش را روشن کرد اینجا ناخدا گاه یاد منشور حقوق بشر کوروش افتادم

زرتشیان معتقدند جشن سده زادروزه آتش هست جشن سده هم به همراه مهرگان یلدا نوروز جزو جشن های بزرگ ایرانیان بوده

جالبه برخلاف عقیده عموم زرتشیان آتش پرست نیستند بلکه آتشو محترم می دونن

مثلا مثل ما مسلمون ها که برای نان و خاک حرمت قائلیم

بگذریم بعشدم دف زنان آتشو بردن

و هیزم های بزرگیو روشن کردن

شدتت حرارت اولش خیلی زیاد بود جوری که یکی از دوستان به شوخی گفت بابا اینا دارن خودشونو برای جهنم آماده می کنند

در ادامه هم بعد که شدتت آتش کم شد مرد ها و زن ها دستشونو به هم دادن و شروع کردن به عکس گرفتن و سرود خوندن حتی در این زمان می تونستین قیافه مردها و زن ها با لباس محلو ببینید

 

در این جمعیت افراد بسیار زیبایی هم بودن مثلا یک جوان بلند قد خوش تیپ با ریش های بلند و لباس محلی ایرانی بود که دور آتیش می چرخید اون می گفت یک آریایی اصیل مونده و برای همین این قدو قیافرو داره

 

جشن که داشت تموم می شد من به موبدها نگاه می کردم که الان قیافه مهربون و معصومی دارن اما آیا این قیافه در زمان اواخر ساسانی هم همین طور بوده

اون موقع که سیاست ایرانی هارو موبدان دیکته می کردن طوری که مردم از دین زده شدن و امپراطوری ساسانی هم به همین خاطر و به دلیل دل زدگی مردم به تدریج رو به زوال رفت و ایران توسط مسلمانان فتح شد

 

نگاه به چند عکس دیگر در اینجا

نظرات ()

حتما" شما هم با منطقه و طبیعت زیبای قلعه رودخان آشنایی دارید و جزء افرادی هستید که حداقل یکبار به آنجا رفته و کلی منظره زیبا دیده اید

ما هم یکی از این افراد بودیم( منظور من و دوستان )ولی شانس ما یه جورایی از شانس شما هم بهتر بود و هم بدتر....

مسافرت ما مثل همیشه شروع شد ... قرار توی پارکینگ بیهقی و آنهم ساعت ۹ صبح روز جمعه ۱۹ مرداد ۸۶ ،مقصد رشت...دوستان شامل خانمها فرشته و سمانه و آقایان رضا و مجتبی به علاوه من.ساعت ۶ عصر به رشت رسیدیم و ا ز آنجا با مینی بوسهای ماسوله به فومن رفتیم...و بعد از آن با سواریهای قلعه به منطقه رسیدیم .

از همان ابتدای مسیر با مناظر زیبای مزارع ب�A9سایی که قصد توقف چند ساعته را دارند...ما با تأ خیر زیاد حول و حوش ساعت ۶ رسیدیم و سریع به دنبال محلی برای چادر زدن بودیم که کمی �8ری بود و لی هرچه به سمت قلعه پیش می رفتیم هوا گرفته تر می شد ...هوای خوبی بود...

از خود فومن تا پای قلعه ۲۵ کیلومتر است که تمام طول جاده آسفالت است و چند روستای کوچک کنار جاده ای وجود دارد که در انتهای این جاده بن بست محوطه ای برای پیک نیک و پارک ماشینها وجود دارد که در وسط میدان درخت بزرگی وجود دارد که دیدنی است وقتی کنار این در خت میایستی احساس کوچکی به آدم دست می دهد.

دور تا دور این میدانک! چند کافه و آلاچیق چوبی کوچک و بزرگ قرار دارد که برای خوردن چایی و کبابی و ...مناسب است،البته برای کسایی که قصد توقف چند ساعته را دارند...ما با تأ خیر زیاد حول و حوش ساعت ۶ رسیدیم و سریع به دنبال محلی برای چادر زدن بودیم که کمی بالاتر از میدان و ابتدای راه دست ساز قلعه چادر ها را زده و سریع آتشی بپا کردیم و شام خود را در کنار آتش خوردیم . ماهم مثل خیلی از هم وطنان خودمان که دوست دارند بعد از غذا کنار سفره نشسته و گپی بزنند همین کار را کردیم ولی مدتی نگذشته بود که یکی از آقایان نگهبان آنجا توصیه کرد که برای شب مونی زیر چراغها کمی پایین تر چادر بزنیم ...پیشنهاد خوبی بود ولی با آمدن باران شدید آنهم موقع جمع کردن وسایل و چادر ها حالمان حسابی گرفته شد ... حالا ببار و کی نبار ... پایینتر، از زمین خاکی خبری نبود و باید روی محلی که با سیمان برای زدن چادر درست کرده بودنداتراق می کردیم... باران هم به قدری زیاد بود که وقت گشتن نداشتیم. ناچارا"اولین جایی که دیدیم را انتخاب کردیم و زیر باران چادر ها را علم کردیم . کاملا" خیس شده بودیم...و ای کاش خیسی به همین جا ختم می شد ولی نشد ...

آسمان تا صبح همین طور بر حال ما می باریدو برای ضروری ترین کارها هم نمی شد رفت بیرون...هرچند خوابیدن زیر باران و صدایی که به چادر ها می خورد به آدم احساس آرامش میداد و لی صدای این بارون فردا صبح در آمد...

ما دو تا چادر داشتیم یکی دوپوش و یکی معمولی... صبح وقتی همسایه اومد و بیدارمون کرد از دیدن قیافه و وضعیت چادر آنها هم خنده ام گرفت و هم مونده بودم که چه کار کنیم با این وضعیت! ماجرا از این قرار بود که به خاطر بارندگی دیشب که تا صبح ادامه داشت و سکوهایی سیمانی پر از چاله چوله که آب در آن جمع میشد و همچنین عالی بودن چادرها تمام  زار و زندگی بچه ها شده بود آب ... نمدار هم نه کاملا" خیس که قطره قطره آب از لباسها و فوم و وسایل می چکید.وضعیت ما بهتر بود فقط نصف چادر ما خیس شده بود آنهم بخاطر چند سوراخ کوچک در زیره چادر که تا آن موقع از وجود آنها بی اطلاع بودیم...بچه ها تا صبح نتونسته بودند بخوابند...بعد از گرفتن آب اضافی از چادر و وسایل و جمع کردن آنها با کمک یکی از اهالی که در نزدیکی ما دکه ای داشت و آتیشی که به راه انداخت تونستیم کمی خودمان را خشک کنیم . بعد از خوردن چایی دودی کنار آتیشی به سمت قلعه حرکت کردیم . راه دست ساز با کف سیمانی که با سنگهای کوچک رنگارنگ حالت پاگیر شده بود و با آمدن باران خیس و براق شده بود در زمینه سبز بوته ها و درختان منظره خوبی داشت.

تمام مسیر سنگ فرش و پله ای بود طبق روایت تعداد پله ها بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ تا است( من که نشمردم  پای اونی که گفته... )به هر حال مسیر رسیدن به قلعه آنهم زیر باران به یاد ماندنی است منظره ای فوق العاده زیبا در طول مسیر خواهید دید ...البته در جاهایی از مسیر ،بیشتر در ابتدای آن، گاه گداری با  رودخانه هم مسیر می شوید و یا از روی آن با پلی چوبی عبور می کنید. دوتا کلبه چوبی هم می بینید که متعلق به چوپانان منطقه است که ساختی زیبا دارد.

وقتی از نزدیکی رودخانه عبور میکنید حواستان به زیر پایتان باشد،چراکه ممکن است با یک قدم اشتباه مبارکتان! یک خرچنگ کوچک نارنجی رنگ رودخانه ای را از ادامه زندگی در این منطقه زیبا محروم کنید

رسیدن به قلعه با دیدن مناظر جالب و زیبای آن حواس شما را از وقت و زمان سپری شده دور میکند، ولی زمان نرمال برای رسیدن به خود قلعه ( بدون همراه داشتن بچه ای )بین یک ساعت تا یک ساعت و ربع طول میکشد. اما زیبایی اصلی در بالای مسیر و خود قلعه است .

ما بعد از گشتی در قلعه و کمی استراحت به سمت پایین حرکت کرده و کنار دکه آقا مراد جمع شدیم، باز هم از مهمان نوازی او لذت برده و با کمک ایشان در گرفتن ماشین به سمت فومن راهی شدیم و از انجا به سمت رشت و بعد هم تهران ...توی اتوبوس که نشستیم هنوز هم لباسهایمان نم داشت ... 

واقعا" تماشایی است و هنوز هم میتوانید دقت و زیرکی سازند‌هء آنرا درک کنید .

مختصری در مورد قلعه رودخان:

 قلعه رودخان در فاصله ۲۵ کیلومتری از فومن قرار دارد که راه رسیدن به آن از خود فومن و سواری های آن است با کرایه دربستی ۴۰۰۰ تومان. در بین راه از روستاهایی همچون :روستای گشت،کردمحله ،گشت رودخان ،سیاه کش و... عبور میکنید .در پای قلعه مکانهایی برای چادر و دکه هایی برای تهیه خوردنی و نوشیدنی وجود دارد که چند تا از این آلاچیقها به شکل رستوران و کافه است.فضای مناسب و کافی برای پارک ماشینها وجود دارد درضمن پارکبان و نگهبان هم دارد . دارای سرویس بهداشتی هم هست !!!!! البته اتاق و خانه هم برای اجاره وجود دارد که کمی پایین تر از انتهای مسیر وجود دارند.

اما در باره خود قلعه:

ساخت قلعه به دوره ساسانیان برمی گرددکه بعد از این دوره به علت وقایع و رویدادها تخریب شده اما مجددا"در قرن پنجم و ششم هجری در زمان سلجوقیان تجدید بنا شده و به همین دلیل این قلعه را جزء قلاع اسمعیلیه می دانند.ارتفاع قله بین ۶۶۵ تا ۷۱۵ متر است و در سمت راست قلعه رودی به نام رودخان جاری است که جهت حرکت آن از جنوب به شمال است.بنای قلعه از دو قسمت اصلی تشکیل شده که شامل شاه نشین و قور خانه است که کاملا" از هم جدا بوده و در دو سمت حیاط مرکزی قراردارند. یک آب انبار هم دارد و چیزی حدود ۴۰ برجک نگهبانی در دور تا دور قلعه وجود دارد با پنجره هایی به اطراف . در  دیواره این دیوارها سوراخهایی کوچک با شیب تند به سمت پایین دره قرار دارد که محل انداختن تیر به سمت دشمن یا ریختن مواد گوناگون است به سر آنها...بیچاره ها.....مساحت قلعه ۶/۲ هکتار است و ۱۵۰۰ متر هم دیوار دارد. از نامهای قدیم آن می شود به سکسار و قلعه حسامی اشاره کرد.                                          

مسیر پیاده روی چیزی حول و حوش ۲کیلومتر است البته با شیب زیاد..

بنای قلعه در حال حاضر به غیر از ایام تعطیل در حال مرمت و بازسازی است که این کار توسط میراث فرهنگی انجام می شود .

یک نکته مهم برای شما علاقمندان : در هوای بارانی یا اتاق بگیرید یا توی چادر بمانید ولی خیس شوید....

نظرات ()

بر گرفته از  وبلاگ http://mahshid-jkd.blogfa.com/87091.aspx

نظرات ()

گزارش کامل ارتکند

روستاى ارتکند مجموعه‌اى از کوه و رودخانه و جنگل و آبشار است که طبیعت چشم نواز آن سالانه هزاران نفر را به سوى خود مى‌خواند. آبشار زیباى ارتکند، در فاصله 107 کیلومترى مشهد و در حدود 40 کیلومترى شهرستان کلات، چشم هر گردشگرى را به خود خیره مى‌کند.‌
برای رسیدن به آبشار ابتدا باید از روستای سررود (ارتفاع 1160 از سطح دریا) که در فاصله 7 کیلومتری از جاده اصلی قرار دارد گذر کنیم ، این روستا دارای آب و هوای خشک می باشد و کوههای تک خانه در 8 کیلومتری غرب و سرشاو در 3 کیلومتری شمال شرق این آبادی واقع شده اند .
در مسیر دره پس از گذشتن از باغ ها و شالیزار ها و چندین مجموعه پرورش ماهی، به روستای کوچک ارتکند در فاصله 5 کیلومتری سررود می رسیم که ارتفاع آن از سطح دریا 1480 متر می باشد و رود ارتکند که از کوههای هزار مسجد سرچشمه می گیرد از کنار این آبادی می گذرد .
مسیر دره اصلی با شیب تند و عمق زیاد، خود را تا گذرگاه قله قره داغ (بلندترین ارتفاع منطقه) بالا می شکد و ارتفاع قله تا کف دره به حدود 1000 متر می رسد که این دره به صورت چین دار، صخره ای، مرتفع، و با درختان منفرد اورس خود نمایی می کند. در ادامه مسیر پس از طی 5 کیلومتر به تفرجگاهی( اردوگاه حضرت مهدی) می رسیم که در سمت چپ آن دو آبی آبشار خانه زو، و در سمت راست آن دره درخت بی بی (کال قره داغ) قرار دارد به طوری که مسیر اصلی، از سمت چپ از میان رودخانه و درختان به سمت آبشار ارتکند پیش می رود که در ابتدای این مسیر دره با عرض کم و درختان انبوه مشاهده می شود تا اینکه راه از مسیری سنگی و پر آب ادامه پیدا می کند و در نهایت به منطقه بازی می رسد که خانه زو نامیده می شود و معمولاً دراین منطقه علفزارهای بلند و پوشش پراکنده درختان اورس دیده می شود که در فصول بهار و تابستان مورد استفاده گوسفند داران قرار می گیرد .
در ادامه مسیر پس از طی یک سربالایی دوباره دره باریک شده و در سمت راست آن تونل پر آب همراه با آبشار کوچک اما زیبا به چشم می خورد .سپس از سمت چپ قسمت انتهایی مسیر را ادامه می دهیم و پس از یک درگیری مختصر با سنگ به مسیری باریک با دیواره های سنگی بلند واقع در دو طرف آبشار می  رسیم که این آبشار 10 متر ارتفاع دارد و به شکل کلاهک بوده که دیواره های سنگی بسیار زیبا و پوشیده از آب آن را احاطه کرده اند و آب ازهمه طرف به شکل های مختلف از دل سنگ بیرون آمده و به رودخانه جاری می شود. لازم به ذکر است که وجه تسمیه خانه زو نیز از همین قسمت که سرچشمه رود است، گرفته شده و ادامه مسیر بعد از آبشار بدون کار فنی امکان پذیر نمی با شد.
زمان طی شده از اردوگاه تا محل آبشار یک ساعت و 40 دقیقه می باشد و مسیر برگشت از آبشار همان مسیر طی شده در رفت بوده که طبعاً در زمان کمتری حدود یک ساعت طی می شود.

تنظیم از نگار حسینیان

جنگل نور که در سمت چپ اردوگاه و ابتدای مسیر قرار دارد ، این جنگل را انبوهی از درختان اورس تشکیل داده اند . تفرجگاه زیبای ارتکند یکی از مناطق بکر و ییلاقی شهرستان کلات نادر است .

این مکان به دلیل آبشارهای زیبا، کوههای سربه فلک کشیده و غارآبی بسیار زیبایش، مورد توجه گردشگران ایرانی و خارجی می باشد ، همانطور که در تصویر فوق مشاهده می کنید در مسیر راهپیمایی به سوی آبشار باید از داخل آب گذشت که در بعضی نقاط عمق آب به هفتاد سانتیمتر می رسد .

در ادامه مسیر پس از طی یک سربالایی دوباره دره باریک شده و در سمت راست آن تونل پر آب همراه با آبشار کوچک اما زیبا به چشم می خورد .سپس از سمت چپ قسمت انتهایی مسیر را ادامه می دهیم و پس از یک درگیری مختصر با سنگ به مسیری باریک با دیواره های سنگی بلند واقع در دو طرف آبشار می رسیم .

در اینجا صخره های برافراشته و زیبای ارتکند به پایان می رسد و پس از اون به دشتی وسیع و زیبا برخوردیم که دامهای عشایر مشغول لذت بردن از طبیعت زیبای منطقه بودند و سرمست از خوردن علفهای تازه !

پس از عبور از دره های برافراشته و پس از مقداری پیاده روی در دشتی وسیع با گروهی از عشایر برخورد کردیم و از این خانم فطیر مسکه ( نوعی نان محلی است که در اون از گره محلی نیز استفاده می شود و بسیار هم خوشمزه است ) گرفتیم و به همراه اون دوغ محلی رو زدیم بالا ،جاتون خالی خیلی حال داد .

پس از اتمام دشت برای رسیدن به آبشار اصلی که 10 متر ارتفاع دارد باید از این نردبان بالا می رفتیم که بسیار مهیج بود ، تصویر سمت راست مربوط به صخره ای است که دقیقا 1 متر از آبشار فاصله دارد این صخره نمای زیبایی داشت و برای رسیدن به آبشار باید از زیر این صخره که حالت دوش حمام رو داره رد می شدیم بعد از عبور از این صخره عین یه موش آب کشیده خیس شدیم .

عکس از : پسر آریایی

جاهای دیدنی در نزدیکی کلات نادری

-آبشار و تفرجگاه قره سو ۲- آبشار و تفرجگاه اُرتکند( خانه زو )۳- آبشار آبگرم ۴- آبشار و تفرجگاه چرم  ۵- آبشار و تفرجگاه بابارمضان ۶- دره های عمیق روستای قله زو ۷- جنگل پسته خواجه۸- جنگل ارس ۹- قله هزار مسجد ۱۰- سد و آبشارهای زاوین ۱۱- تفرجگاه و جنگل ایده لیک ۱۲- تفرجگاه حمام قلعه ۱۳- امام زاده و تفرجگاه سینی ۱۴ - تفرجگاه چهار راه

نظرات ()

مشت ها می کوبم بر در

پنجه ها می سایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم . خفقان

من به تنگ آمده ام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم.....

من به دنبال فضایی میگردم

لب بامی

سر کوهی

دل صحرایی

که در آنجا نفسی تازه کنم ....

"فریدون مشیری" 

 آستارا

املش

شیراز

دشت خوزستان

 اصفهان

 
http://mountaineer.mihanblog.com

نظرات ()