ترنم سفر


 

درياچه تار

دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار
دریاچه تار

تهران - ميراث خبر:
جاذبه گردشگري، شهاب ميرزايي: براي رسيدن به درياچه‌هاي كوچك و زيباي «تار» و «هوير» كه همچون دونگين فيروزه اي در ارتفاع 3500 متري كوههاي البرز قرار دارند بايد از راه پر پيچ و خمي در زير نگاه قله دماوند بگذريد كه انتهايش سكوت سكر آور و آبي زلال آب پاك ، خستگي مسير را از تن هر گردشگري بيرون مي‌آورد.

براي رسيدن به درياچه تار بايد از ترمينال شرق سوار ميني‌بوس‌هاي دماوند شد كه كرايه آنها 200 تومان است يا اينكه در فلكه دوم تهران‌پارس هزار تومان بدهيد و با سواري تا خود دماوند برويد. از تهران تا دماوند يك‌ساعت راه است و از دماوند تا درياچه يك‌ساعت ديگر.
به دماوند كه برسيد، در ميدان امام خميني، ابتداي بلوار فرامه ماشين‌هاي دربستي سواري يا وانت بار با كرايه‌اي حدود بيست تا سي هزار تومان شما را به كنار درياچه در هفده كيلومتري شرق دماوند مي‌برند.
از روستاي چنار به بعد، جاده خاكي مي‌شود و ناهموار با گردنه‌هاي متعددي كه از آنها نماي تماشايي قله دماوند ديده مي‌شود.
اهالي علت آمدن مردم به اين منطقه را فرار از دست مغول‌ها مي‌دانند و مي‌گويند: «در قديم روستاها و آسياب‌هاي فراواني در منطقه بوده اما ريزش برف فراوان مردم را از منطقه فراري داده است.»
گردنه را كه رد كنيد، جاده با شيب تندي به تار رود مي‌رسد. سمت چپ رود هم جاده‌اي است كه به دره‌اي به نام سيستان ختم مي‌شود، كه به گفته مردم بومي منطقه آثار باستاني فراواني در آن وجود دارد و بسياري را براي كشف عتيقه به اينجا مي‌كشاند. در ته دره، كره اسبي در حال دويدن است و مادرش نگران او را نگاه مي‌كند. كمي آنطرف‌تر انبوهي از گله‌هاي گوسفند و بز در اطراف جاده ديده مي‌شود كه ردشان تا چادرهاي عشاير عرب و سنگسري ادامه دارد.
پس از گذشتن از يك بلندي بالاخره «درياچه تار» ديده مي‌شود. درياچه‌اي كوچك و زيبا كه آبي‌اش، آبي‌تر از هر آبي است و زلالي آب آن را جلوه‌اي دو چندان داده است.
درياچه تار در ارتفاع 3300 متري در عرض جغرافيايي 35 درجه و 43 دقيقه و طول جغرافيايي 52 درجه و 51 دقيقه در مابين خط‌الرأس زرين كوه و دو برار قرار دارد و بيشترين طولش 5/1 كيلومتر است. آب اين درياچه با ماهي‌هاي قزل‌آلاي خال قرمز و ماهي زردكش، حاصل جوشش چشمه‌هاي زير آن و آب شدن برف‌هاي كوه‌هاي اطراف و رودخانه كوچك فصلي است. در اطراف درياچه هيچ گونه پوشش جنگلي و درخت وجود ندارد و بادهاي غربي سرد هميشه در تار مي‌وزند. در ايامي نه چندان دور آويشن‌هاي فراواني در منطقه وجود داشته كه به خاطر فرسايش شديد ديگر اثري از آنها باقي نمانده است.
تنها تسهيلات گردشگري منطقه، كانكس سازمان محيط‌زيست است كه آب آشاميدني سالم عرضه مي‌كند و چند سرويس‌ بهداشتي و پاركينگي كه در نزديك درياچه قرار گرفته است.
«براي ماهيگيري در درياچه هم بايد هزينه داد. هر چوب صيادي پنج هزار تومان». اينها را دكتر «حسن فرامرزي» مي‌گويد كه با برادر و دو دخترش فاطمه و زهرا در حال ماهيگيري‌اند.
دكتر حسن، مي‌گويد 30 سال است كه به درياچه مي‌آيند و معمولا به علت شلوغي روزهاي پنج‌شنه و جمعه در روزهاي مياني هفته به اينجا مي‌آيد.
دكتر حسن، مي‌گويد: «اگر كمي دقت كنيد جا پاي كل و قوچ را مي‌توانيد در اطراف درياچه ببينيد. مجوز شكار در اينجا براي كسي صادر نمي‌شود و شنا و قايق‌سواري در درياچه تار ممنوع است.»

از «تار» كه بگذريم با كمي پياده‌روي به درياچه «هوير» مي‌رسيم كه در حدود نصف درياچه تار است.
اگر هم اهل پياده‌روي نباشيد، مسير ماشين‌رويي كه زماني راه معدن بوده است به طرف هوير مي‌رود. دره هوير سرسبز و پردرخت است و چشمه‌ها و بركه‌هاي فراواني در آن ديده مي شود.
در ادامه مسير بعد از روستاي هوير، جاده فيروزكوه است، اين جاده هم يكي از راه‌هاي رسيدن به درياچه است كه با وجود مسافت بيشترش، باصفاتر است.
بهترين فصل براي رفتن به درياچه‌هاي تار و هوير خرداد ماه و در اوج زيبايي طبيعت است.
درياچه تار را مي‌توان يك روزه رفت و برگشت، گر چه شب خوابي در كنار درياچه مي‌تواند شبي دلپذير را با سكوتي سحرآميز براي شما به ارمغان آورد.


  
نویسنده : رامیز تقوی ; ساعت ٢:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱٧
تگ ها :
comment نظرات ()