ترنم سفر


+  

خانه ی ما سرد است.

خانه ی ما اکنون، در حصار سرما

رو به شومینه ای از جنس صفا آوردست.

قالی ذهن پر از پود خیال است هنوز !

پرده ها در رقصند.

چه کسی باز فراموشش شد؟

که دراین شامگه تنهایی

            لشگر باد زمستانه بسی نامرد است.

پس این پرده ی لرزان

                تو نمی دانی کیست!

پشت این پنجره ی غرق در اندوه بخار

اشکهایی جاریست.

          چشمهای متلاطم ز هجوم سرما

                           همچنان بارانیست.

خانه امّا سرد است.

قاصد یخ زده ی فصل به در می کوبد

ما به هم می نگريم

و در این لحظه به تن می پوشیم؛

خرقه ی گرم نگاهی که در آن

همه درمان پریشانی و تسکین دل پر درد است.

خانه امّا سرد است.

من به دیوار نمور هیجان تکیه زدم

تا لهیب تنم از این دژ سرد

                               غصه را برگیرد.

رنگ این شعله ی افروخته در کنج اتاق

                     همچنان دردل سرما زرد است.

اکثر اوقات ترجیح میدهم در شیب قله ی یک کوه باشم تا در مغازه ی فالوده فروشی! و گاهی در آن ارتفاع ، حسرت خوردن یک فالوده را می کشم.

نويسنده شعرو مطلب بالائی (وبلاگ فالوده)

نویسنده : رامیز تقوی ; ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٤/۱
تگ ها:
comment نظرات () لینک